Lilith's Sacred Garden

     Saatin tıkırtısı artık duyulmayacak kadar sessizleştiğinde saat 3ü geçiyordu. Gecenin sessizliği içinde kalbini de susturmak için çabalamıştı ama bir tek ona sözü geçmiyordu. Üstünde ruhu kadar kirli geceliği ile yatağından doğruldu ve pencereye ilerledi. Saat ilerledikçe hava soğumuştu ancak onun içindeki fırtınalar öylesine hareketliydi ki üşümesine fırsat tanımıyordu. Gözlerini kapattı birden ve bir çığlık duydu derinlerden gelen. Bağırıyordu ona  ”Morrigan! Duy sesimi!!”. Ürperdi aniden ve sesi algılamaya çalıştı. Sanki tanıyordu bu sesi, kendi sesiymişçesine aşina ama bir o kadar da yabancı. Odaklanmaya çalıştı, belki duyabilirim diye pür dikkat açtı kulağını geceden gelen sese. Ses durmuyordu: “Morrigan duy beni ihtiyacım var sana!” ne yapacağını bilemez bir halde, ter boşanıyordu resmen şakaklarından aşağı. Ay ışığı vuruyordu siyah saçlarına. Sanki Tanrıçanın bilgeliğinin yansımasıydı o siyah saçlar ve derinlikleri görebilen büyük siyah gözler. Acıyla haykırdı birden ve bütün resimleri gecenin yok oldu. 

  Uyandığında geceliği kanlar içinde yerde yatıyordu. Üstüne baktı ve bir anlam veremedi. Hemen üstündekileri çıkartıp vücudunu incelmeye başladı. Yara arıyordu, bir yerlerde mutlaka bu kanlara sebep olacak bir yara olmalıydı. Ama yoktu… Başında delicesine bir ağrı vardı. Sanki delip geçiyordu beynini ve içerde bir yerlere ulaşmaya çalışıyordu. Birden gözü pencereye ilişti. Perdeler dışarı çıkmış, abajuru tuzla buz olmuş, sanki bir savaş yaşanmışçasına dağınıktı her yer. Kafasında bulanıktı her şey. Geceye dair hiçbir şey hatırlayamamak o kadar delirtiyordu ki onu, avazı çıktığı kadar bağırmak istiyordu. Saatlerce oturdu yerde, o karışıklığın içinde. En sonunda doğrulabildi yerden ve banyoya ilerledi. Son gücüyle kendini küvetin içine atabildi ancak. Su aktıkça çevreliyordu bedenini, ve kurumuş kanlar dolduruyordu küveti. Aynı filmlerde olduğu gibi nefesini tutup suyun içine daldırdı bütün bedeninin. Nefesini tuttuğunda bunun son nefesi olması için yalvardı resmen ama biliyordu ölüm bu kadar kolay gelmeyecekti. Kağıt kesiği gibi ara ara ama derinden acıtakdtı canını. Bu çektiği acıların onun yazgısı olduğunu, bir ceza değil bir ödül olduğunu sonradan kavrayacaktı. Şimdilik yapabildiği tek şey isyan etmekti ruhunda yanıklara. Delik deşikti ruhu, sanki işkeneye uğramış gibi yaralarla doluydu. 

Hayat hiçbir zaman kolay olmamıştı ona. Doğduğu andan itibaren hep yokuşları tırmanmıştı daha yürümeyi bile öğrenmeden. Daha o zamandan belliydi savaşlarla dolu olacağı kaderi, çünkü binbir zorlukla gelmişti dünyaya. Tam bir mucize! Boynundaki kordona inat doğmuştu işte ama nefes alamayarak. 1 saniyenin bile değerli olduğunu o zaman öğrenmişti. Yıllar gelip geçmişti ama o hala verdiği her savaşın ortasında hakim olmaya çalışırdı nefesine. Boğulacak gibi olur, gözleri kararır ama yine de sımsıkı tutunurdu elindekilere. 

  Düşüncelere kapılınca bir çırpıda geçivermişti saatler. Temizlenmiş ruhunu da alıp çıktı banyodan. Havlusuna sarıldığı gibi çalışma odasına gitti. Gücü yoktu o dağınıklığı görmeye ancak nereye kadar girmeyecekti odaya. Ne yapcaktı bunca zaman. Oturup aklını topladıktan sonra bir cesaret girdi odaya ancak gördüğü manzara onu şaşkınlığa uğratmıştı. Ortalık derli toplu, sanki hiçbir şey yaşanmamış gibiydi. Aklı ona oyunlar oynuyordu sanki. Korkudan dizleri titremeye başlamıştı, ayakta durmak güçleşiyor, nefes alıp verişleri sıklaşıyordu. Dizlerinin üstüne düştü birden, sanki bir güc ittirmişçesine onu omuzlarından. Alev almış avuç içleriyle kavradı zemini ve başını kaldırdığında penceresinin tam da önünde bir kadın silüeti belirdi. Bembeyaz kıyafetleri rüzgardan savruluyor, simsiyah saçları ona karşı koyarcasına dalgalanıyordu. Kalbinde bir acı duydu, silüetin saçları dalğılıp da yüzü ortaya çıkınca. Büyülü gibiydi sanki. Aynı kendisininki gibi simsiyah gözleri vardı, yanaklarını çevreleyen elmacık kemikleri kutsal bir dağ gibiydi sanki. Kan kırmızı dudakları bembeyaz teninde ilk göze çarpan şey oluyordu. Kim olduğunu ne istediğini anlayamazken birden konuştu silüet:

“Geleceğim sana, gün geceye kavuştuğunda. Kalbin yine beni çağırdığında. Her gece bekle beni gökyüzünde parlayan Ay çıktığında. Adımı söyle yeter bana!”

Durmasını istedi onun, biraz daha kalmasını… Kim olduğunu ne olduğunu bilmese de, varlığı onu korkutsa da kalmasını istiyordu işte. Onu gördüğü ilk an anlamıştı çünkü yaralarının merheminin O olduğunu. Dur diyemeden gitmişti gördüğü en parlak gölge. Geceleri sayıklamasını istediği ismini söylememişti bile. Çırılçıplak bedeni soğuktan hissizleşmiş, ruhunda fırtınalar koparken bırakıp gitmişti Morrigan’ı. 

Bütün bu gizem dolu olayların ardından dışarı çıkması gerekiyordu artık. Gerçek mi rüya mı bilmediği bütün bu karmaşa alıp götürse de onu gerçek hayat devam ediyordu işte. Dolabının gıcırdayan kapısının sesi doldururken içeriyi sessiz düşünceleri ayaktaydı hala aklında. Alelade siyah bir tişört ile en sevdiği kot pantolonu alıp kapattı dolabı. Giyinip saçlarını taradıktan sonra artık evden çıkmaya hazırdı. Kulaklığını takıp apartmandan dışarı çıktığında biliyordu ki bambaşka olacaktı bugün. Çalan şarkıya rağmen aklı karışık son anda yetişti vapura. Kalabalığın arasında gözleri birisini arıyordu. Sanki o gölge yine çıkacakmış gibiydi bir yerlerden ama aramaları sonuçsuzdu. Kafası dağılsın diye kitabını çıkardı çantasından. Bir kaç sayfa okuduktan sonra inme vakti gelmişti artık. Uzn bir yürüyüşün ardından okuluna vardı ve ağır ağır çıkmaya başladı merdivenleri. Sınıfın önüne geldiğinde dalgınlıktan birilerine çarptığını fark etmedi bile. Düşüncelerinin kalabalığından sıyrılıp başını kaldırdığında kime çarptığını görebildi ve işte tam o anda hayat durdu onun için. Sanki saniyeler ağır çekimde ilerliyordu karşısındaki kız gülümserken ona bütün tatlılığıyla. O’ydu işte! Karşısındaki sabah gördüğü silüetin ete kemiğe bürünmüş halinden başkası değildi. Kekeleyerek “Pppa-paaarr-don” diyebildi ancak. Kendisine böyle şaşkınlık içinde bakan birisini gören kız biraz irkildi önce fakat sonra gülümsemesinden hiçbir samimiyet eksiltmeden, “merhaba” dedi. “Bu sınıfta mı dersin? ben yeni geldim de kimseyi tanımıyorum kusura bakma.” Morrigan’ın kalbine güneş doğmuştu sanki. Sesi bile aynıydı bu kızın. O konuştukça Morrigan dinlemekten çok uzak sadece hissetmeye çalışıyordu sesinin titreşimlerini ta içinde, kalbinin derinliklerinde. Sonunda transından uyandı ve “Evet dersim burada. Yeni geldin demek o zaman hoşgeldin. Benim adım Morrigan.” dedi. Merakla kızdan duyacağı ismi bekliyordu. Sonunda kız o kırmızı tatlı dudaklarını oynataraka büyülü kelimeyi söyledi. “Ben de Soraya, tanıştığıma memnun oldum.” Büyülü kelimeler dökülürken dudaklarından elini uzattı Morrigana ve işte o an oldu ne olduysa. Morrigan ve Soraya ellerini birleştirdiğinde bir şimşek çaktı gökyüzünde ve hiç yağmayacakmışçasına güneşli gökyüzü bulutlara bıraktı yerini. Aniden başlayan yağmurun sesinin arasında bir kuzgun bağırdı birden. Pencerenin tam ortasına konup gülümsedi sanki onlara. İkisi de şaşkın bakakaldılar kuzguna, ellerini hiç bırakmadan… Birden karardı her şey. görüntü dondu, sesler kısıldı. Etraflarındaki bütün eşyalar yok oldu ve kendilerini yağmur yağdıran gökyüzünün üstünde kara bulutların tepesinde buldular. Birbirlerine baktıklarında şaşkınlık içinde kaldılar çünkü simsiyah saçları omuzlarından aşağı uzanıyor, üstlerindeki siyah kadife elbiseyi çevreliyordu. Kutsanmış bedenlerini çepeçevre saran bu elbise çok basitti belki ama sırdan olmadığı belliydi. Musa’nın ayırdığı kızıl deniz gibi iki yana savrulmuş saçlarının tam ortasında alınlarında bir sembol parlıyordu. Ay’ın üç evresini yansıtan bu sembolün ne olduğunu ikisi de bilmiyordu ama gücünü hissedebiliyorlardı. )O( Elleri hala birbirlerinin ellerndeyken başlarını kaldırıp yukarıya onları izleyen kadını fark ettiler birden. En son pencerede gördükleri kuzgun omzunda duruyordu kadının. Kuzgunun tüyleriyle bütünleşmiş saçları beline kadar iniyordu. Masmavi buzları anımsatan derin gözleri vardı. Teni Ay gibi ışıl ışıl ve bembeyazdı. Sessizliğin içinden sesi duyuldu birden.

“Hoşgeldiniz yavrularım… Yüzyıllar boyunca bu anın gelmesi için bekledim ve şimdi buradasınız. Morrigan ve Soraya. Yıllarca yazgınızdan habersiz, aynı hayatı paylaştığınızı bilmeden ayrı hayatlar yaşadınız ama şimdi birleşme zamanı…”

Morrigan ile Soraya birbirlerine bakakaldılar öylece, ellerini hiç bırakmadan. Kuzgunun sesi duyuldu yeniden gökyüzünü yırtarcasına bağırıyordu. Sanki bir şeyler anlatma istiyordu ancak  ne olduğunu anlayamadan etraf karardı ve kendilerini yine sınıfın önünde buluverdiler.

  -Birinci Bölüm Sonu-